Constantijn Molenkamp

Kennismaking    Zeeschappen    Landmarks    Exposities    Contact

Zeeschappen

Constantijn Molenkamp schildert in de eerste periode van zijn kunstenaarschap zogenaamde zeeschappen. De naam 'zeeschap' is door hemzelf verzonnen. Hij is de enige kunstenaar die ze maakt. In de zeeschappen herkennen we de oerkrachten van de zee, geschilderd met verf. We zien het meest figuratief een krab, een strandpaal, een kustlijn. Ze gedragen zich als tekens, als markeringen in het ruime sop tussen einder en strand. Golven met schuimende koppen bewegen zich in alle tinten die de zee rijk is, maar ook in kleuren die de zee vreemd zijn. Golven en wolken gaan in het proces van schilderen dikwijls in elkaar over, maar desondanks blijf je het gevoel van een immense diepte en een mysterieuze spanning, een belofte aan de horizon houden. Ritme, structuur, maar vooral beweging maken de schilderij en tot een beleving van alles waar de zee voor staat. Een uitspraak van Paul Klee lijkt op de huid van deze doeken geschreven: "Het werk van de beeldende kunstenaar ontstond uit beweging, is zelf vastgelegde beweging en ook de waarneming ervan geschiedt in beweging". Het moet het fascine­rende spel van eb en vloed zijn dat tot een dergelijke dynamische manier van schilderen inspireert.

De schilder, geïnspireerd door zijn beweeglijke onderwerp, schildert nauwelijks met kwasten. Met handschoenen boetseert hij de verf op het doek om de beweging en het ritme van zee tot in z'n vingers te voelen, werkelijk tot de kern van zijn onderwerp door te dringen. De achterkant van de kwast mag af en toe de structuur van de verfhuid verlevendigen. De verfhuid wordt opgebouwd met olieverf. Acryl is de schilder te doods. Olieverf leeft en is een materiaal waarin je eindeloos lang alle nuances kunt 'kneden'.

Kleur kan heftig zijn, maar ook ingetogen versmelten tot een lyrisch kleurengamma, dat aan de tonen van Turner of Whistier doet denken. De schilder voelt zich thuis bij zeekleuren, maar schroomt niet de balans te doorbreken met een heftig geel of rood. Alleen roze is een kleur waar de schilder nauwelijks gebruik van maakt. Het wisselende palet zorgt voor verschillende stemmingsbeelden. Een schilderij kan lyrisch rustgevend tot heftig en contrastrijk zijn. Desondanks is de schilder Wals van alle symboliek die je daaraan zou kunnen verbinden. Molenkamp noemt zich geen schilder van de 'Weltschmerz', ook al zijn z'n kleuren soms zwaar. De huid van zijn doeken lijkt soms op de weerbarstige huid van de schilderijen van Armando, die zijn landschappen schuldig verklaart omdat ze de oorlog zagen en zwegen. Molenkamp wil zijn doeken alleen over schilderen laten gaan. Ook de nuchtere titels 'zeeschappen' of  'landmarks' spreken daarvan.

Klik hier voor foto's van zeeschappen.